قدیم تر ها ، همان وقت ها که بچه تر بودم ، همان وقتها که عروسکم را با عشق ! بغل می کردم و می رفتم خانه ی همسایه ی بغلی ، با دختری که هم سنم نبود خاله بازی کنم ، همان وقتها که زیر انداز هایمان را کنار کوچه ها ی خلوتمان یا گوشه ی حیاتِ خاکی ، زیر درختهای مو که پر بودند از انگور های گرد و قلمبه پهن می کردیم ، در همسایگی ما مادر بزرگی بود که من اسمش را نمی توانستم بگویم ! اسمش "خانم آقا" بود . زن مهربانی بود . گاهی اتاقش و خودش مهمان بازیهای ما بود و گاهی ما مهمان محبت و کرسی و لحافش ... خدا رحمتش کند ....

آن سالها گذشت و من بزرگ شدم ،۱۸ ساله شدم . روی کیکم نوشتم خانومی تولدت مبارک . دوست داشتم بزرگ شوم ، بزرگ بدانند مرا . ۱۸ شوم ! و شدم . ۱۸سالگی ام سال زیبایی بود . یک جورهایی خانم آقای جوانی ام هم رونمایی شد برایم . این بار نه در همسایگی کوچه ی خلوتمان بود و نه همشهری و نه هیچ چیز دیگر . انگار فقط بود واین بودنش انگار خودِ دلگرمی بود ... محبت بود ، مهر ، بود صفا بود ، دوستی و نگاه های بهارانه بود ، اتفاقا بهمن ماه هم بود ، سرد بود ، اما انگار مهربانی اش آب کرد تمام یخ برفهای دی ماه را ، ئمیدانم چه شد که دوستش شدم و او هم میخواند مرا ، و من مینوشتم برایش توی پاکت های زرد متوسط ! سرد و گرم روزگارم را مُهر می کردم و می فرستادم برایش و می نشستم تا جوابهای هر چند اندکش را نصیب نگاهم که مشتاق قلمش بود بکند ...

و این اینگونه بود که سه سال از اون جوانی ای که دوستش داشتم پر شد از خاطرات کسی که حالا شده گل سر سبد و همیشه سبزِ وبلاگ های روزانه ی وبم ، خب او کسی نیست جز معلوم هنر دوست نازنینم که حضورش به سردی بهمن دهن کجی میکند و مهربانی اش عالَم گیراست ...

معلوم عزیز این روز (۸ بهمن ماه) را که نمیدانم چند سالگی ات را جشن می گیری می خواهم بدانی که هر چند درِ صفحه ات را تخته کردی اما یادت از یادم نرفته وخاطرات مهربانی ها و محبت هایت هرگز از دل معلومستانیهایِ عزیزت فراموش نخواهد شد ...

خب دیگه بسه خوندن حرفای من ، یکی پاشه این ضبطو روشن کنه . اون شمعا رو بیارید ، یکی فندک بیاره ، بابا تولده ها ... حالا همه با هم .... تولد تولد تولدت مبارک ... مبارک مبارک مبارک تولدت مبارک ... بیا شمعا رو فوت کن تا ۱۰۰سال زنده باشی .... الهی الهی الهی همیشه سبز و شاد باشی ...